What about the price tag?

tampeles

Παρατηρούσα έναν πίνακα ενός απο τους αγαπημένους μου ζωγράφους χωρίς όμως να γνωρίζω οτι ήταν δημιουργημα του…το εργο δεν μου αρεσε καθολου,η πρωτη μου εκτίμηση το χαρακτήρισε προχειροδουλειά…οταν ομως αντιλήφθηκα τον καλλιτέχνη,μεσα μου κάτι αλλαξε…προσπαθησα να δικαιολογήσω την τεχνοτροπια,να αποδωσω ερμηνειες που δεν ειχα φανταστει ,να ερθω ουσιαστικα σε ριξη με την πρωτη μου αισθηση….παλευοντας λοιπον απο τη μια με το γουστο μου κ απο την αλλη με τη λατρεια μου στον συγκεκριμενο ζωγραφο,αναρωτηθηκα;;;;

Τι μετραει περισσοτερο;το εργο ή ο καλλιτεχνης;κ το γενικευω….ποση αξια δινει σε ενα αντικειμενο η ταμπελα που κρεμεται πανω του…κ πλατιαζω ακομα περισσοτερο…πόση αξια αποκτα ενας ανθρωπος βαση του τιτλου που του προσδιδεται;;;(επαγγελματικος,κοινωνικος,ονομαστικος…)

Κατεληξα αρχικα στο συμπερασμα οτι ο πινακας δεν μου αρεσει…δεν βρηκα την παραμικρη δικαιολογια για το αντιθετο…αυτο βεβαια δεν αναιρει το γεγονος οτι εξακολουθω να θαυμαζω τον πλαστη του….Η τεχνη εξαλλου ειναι κατι το υποκειμενικο….

Τι συμβαινει ομως με τα αντικειμενα κ την υπεραξια που τους προσδιδουμε;;;;Οσο μεγαλυτερο το κοστος ενος προιοντος,τοσο περισσοτερο επιβεβαιωνεται η ματαιοδοξια μας;;;;ενα ρολοι,μας προσφερει κι αλλο χρονο,πιο ποιοτικο αν η τιμη του εχει ενα μηδενικο παραπανω;;;;

Εχετε σκεφτει ποτε την επιδραση που εχει στην ψυχοσυνθεση μας ενα τοσο δα ταμπελακι;;;;φοραμε ενα ” επωνυμο” ρουχο κ αυτοματως καλυπτονται ολες μας οι αναγκες;

Αισθανομαστε πιο δυναμικοι,πιο σιγουροι,ισως κ ανωτεροι…εναβρυνόμαστε  για τους μανδυες μας,υποδηλώνοντας ετσι την επίπλαστη ταυτοτητα μας.

Αν κρινουμε κατι μονο απο το “ταμπελακι” κ βασιζομαστε σε αυτο,ποσο ευκολα μπορουμε να εξαπατηθουμε απο μια “μαιμου”;;;;

Ζουμε σε μια εποχη που τα παντα κρινονται απο το φαινεσθαι…Η ουσια χανεται σε τιτλους κ φιρμες κ δυστυχως οχι μονο στα υλικα αγαθα…εχουμε μαθει να δινουμε τιτλους κ σε ανθρωπους….

Εχουμε φτασει σε ενα σημειο οπου το επαγγελμα του καθενος καθοριζει κ το ποιον του.Εξισωνουμε την οικονομικη κατασταση με την πνευματικοτητα,τον τίτλο σπουδών με την μόρφωση.Ειναι κριτήριο πλέον για τον ιδανικό σύντροφο το “τι δουλειά κάνει” ή ακόμα χειρότερα το ” πόσα λεφτά βγάζει”.Συνεπάγεται όμως η υλιστική νοοτροπία την επιδαψίλευση συναισθημάτων;;;;Σίγουρα όχι.Κανένα ακήρατο συναίσθημα δε θα μπορούσε να προέλθει από μια σύμβαση.Κι όταν κάνεις συμβάσεις στις επιλογές σου,ακολουθώντας πάντα τους τίτλους κινδυνεύεις να ζεις μια διαρκη προθηκολειχία.

Ποίος είναι τότε η μαιμού;

Posted in Uncategorized | Leave a comment

Μεταλλάξεις

Δεν θα αναφερθω στα χελωνονιντζακια, ουτε σε υπερήρωες που απέκτησαν τις δυνάμεις τους από το τσίμπημα ενος εντόμου..Αυτά ίσως κ να ήταν ποιό φυσιολογικά από τις μεταλλαξεις που υφίσταται ένα άτομο απέναντι σε καταστάσεις,άτομα και πεποιθήσεις…
Είναι άραγε εύλογη η απορία μου;Παρατηρώ καθημερινά γύρω μου την αγάπη να γίνεται μίσος,το πάθος αηδία,ο φίλος εχθρός…Βλέπω πολιτικούς να αλλάζουν στρατόπεδα εκ διαμέτρου αντίθετα από αυτά που υποστήριζαν πριν,βλέπω το άσπρο να γίνεται μαύρο χωρίς να μεσολαβήσει καν το γκρι…
Όμως δεν μόνο οι αλλαγές που εντυπωσιάζουν…πιο αξιοσημείωτη είναι η άκριτη αποδοχή τους…
Είναι άραγε μέρος ενός ομοιοστατικού προστατευτικού μηχανισμού της ανθρωπίνης φύσης;Να ξεχνά κάθε προηγούμενο συναίσθημα,κάθε παλαιότερη σκέψη,κάθε πρωην ιδεολογία προκειμένου να αποδεχτεί αλώβητα κάθε νέα κατάσταση;;
Τι γίνεται όμως όταν είμαστε οι ίδιοι δημιουργοί αυτής της αλλαγής.Οι σκέψεις μας ελέγχουν τα συναισθήματά μας ή το αντίθετο.Ένα συναίσθημα ορίζει μια σκέψη…
Πολλοί πιστεύουν οτι η συμπεριφορά μας απέναντι σε πρόσωπα παρομοιάζεται με την στάση μας απέναντι σε καθρέφτη.Όταν κάποιος είναι ευγενικός,θετικός ως προς εμάς.δρούμε αντίστοιχα…Αν ο συνομιλητής μας μιλάει έντονα κ εχθρικά θα ανταποδώςουμε υψώνοντας το τόνο της φωνής μας.Απόλυτα δεκτό και κατανοητό εν μέρει…Η απορία μου έγκειται στο τι συμβαίνει αν αλλάξει απότομα(ή ακόμα και σταδιακά)η υπάρχουσα κατάσταση…φαντάζει τουλάχιστον γελοίο στο παράδειγμα που παρέθεσα πριν να συνεχισουμε τον προηγούμενο έντονο διαξιφισμό μιλώντας σιγανά κ ευγενικά…
Βέβαια η αλλαγή αυτή δε θα προκαλεί τόσο εντύπωση αν διαδραματιστεί σε πιο αργούς ρυθμούς…δεν αντιλαμβανόμαστε τον εαυτό μας να γερνά…συμβαίνει μέρα με τη μέρα χωρίς να μας ξαφνιάζει
Μιλάμε όμως για διαφορές στη συμπεριφορά.Αυτές μπορεί να ορίζονται από την προσπάθεια που πρέπει να καταβάλλουμε για να διατηρήσουμε μια σχέση.Πολλές φορές είναι απόρροια μιας σκληρής αυτοκριτικής.Αλλά πόσοι από εμάς έχουν το σθένος να παραδεχτούν ότι έσφαλλαν;Sorry seems to be the hardest word όπως μου θύμισε ένας δικός μου άνθρωπος σήμερα…οι περισσότεροι ακολουθούμε το δρόμο με τη μικρότερη αντίσταση…
Ο βαθμός της αυτογνωσίας μας καθορίζει το ποιοι πραγματικά είμαστε.Η εικόνα μας απέναντι σε πρόσωπα και καταστάσεις είναι αυθεντική όταν γνωρίζουμε τα γιατί,όταν έχουμε αναρωτηθεί όλα τα ίσως και όταν έχουμε ξεπεράσει όλες τις ανασφάλειες.Διαφορετικά είμαστε πλαστές εκδοχές του εαυτού μας

Posted in Uncategorized | 1 Comment

Hold Me

Hold Me

Image | Posted on by | Leave a comment

Αποκαθήλωσις…..

Εδώ και λίγες μέρες στροβιλλίζει στο μυαλό μου η ιδέα να γράψω ένα άρθρο για την αποκαθήλωση.Αρχικά θεώρησα οτι είναι ενδιαφέρον θέμα,πολυδιάστατο,με προεκτάσεις που αφορούν σε διαφορετικές πτυχές της ανθρώπινης φύσης….
Με μια δεύτερη ματιά όμως κ έχοντας βάλει σε μια ροή τις σκέψεις μου,συνειδητοποίησα οτι το θέμα έχει χάσει την αρχική του αίγλη…το σκέφτηκα,το διαχειρίστηκα…το απομυθοποίησα…..
Αλλά…..αυτό ακριβώς δεν είναι που θέλω να σχολιάσω….;;;;!!!!!
Κάθε νέα πρόκληση,φαντάζει ξεχωριστή,ιδιαίτερη…η πορεία προς την κατάκτησή της,από την αρχική σκέψη ως την πρώτη προσπάθεια προσέγγισης διεγείρει τις αισθήσεις μας,οξύνει κάθε μας νοητική αντίδραση…είναι ίσως ένα είδος οργασμού,όλη αυτή η εγρήγορση συναισθημάτων απέναντι σε ένα συγκεκριμένο στόχο,που απόρροιά τους είναι να καταλήξουν σε μια κορύφωση με την επίτευξή του….
Αλλά μετά;;;;μετά την κυρίευση έρχεται η αμφισβήτιση…πλέον ο στόχος χάνει την ιδιαιτερότητά του,τη γοητεία του και υποβιβάζεται σε δραστηριότητα δεύτερης κατηγορίας….
Φυσιολογικό.Κάθε τι άγνωστο περιβάλλεται από ένα πέπλο μυστηρίου που εμείς οι ίδιοι δημιουργούμε.Η αποκάλυψη,όσο ρηξικέλευθη κ αν είναι,προοιμιάζει κ ένα τέλος.Το τέλος του πάθους μας γι αυτην.Το πλέον γνωστό κ κεκτημένο χάνει την ιδιότητα του ως εμπύρευμα κ ξεθυμαίνει εως ότου ξεχαστεί εντελως…..
Το δέχομαι.
Τι γίνεται όμως σε οτι αφορά στην απαξίωση ιδεών που δεν μπορούμε να καταλάβουμε;;;;και με την έννοια της κατάκτησης κ με αυτή της κατανόησης….
Είναι ένα μέσο άμυνας ή κ προστασίας;Αρνούμαστε μια κατάσταση,διότι είμαστε ανίσχυροι να ταχθούμε απέναντί της.Την απαξιώνουμε γιατί δε θέλουμε να παραδεχτούμε τη δειλία που φέρει ο φόβος της απόρριψης,της απογοήτευσης.Αρνούμαστε να είμαστε ειλικρινείς ακόμα κ στον ίδιο μας τον εαυτό,φοβούμενοι να παραδεχτούμε την ανικανότητά μας….παραμυθιαζόμαστε.
Γεννάται έτσι η απορία:
Τι είναι προτιμότερο:να εξαναγκαζόμαστε σε μια εγκεφαλική αιμωδία αρνούμενοι να υποστούμε οποιαδήποτε ήττα…ή να ορμάμε ανενδοίαστοι στο να καταρρίπτουμε οτιδήποτε μας εξιτάρει με τον κίνδυνο να βρεθούμε κάποια στιγμή άδειοι από ερεθίσματα;;;

Posted in Uncategorized | Leave a comment

Ζωή είναι η τέχνη να επικοινωνείς.

Η καθημερινότητά μας αποτελείται από πληθώρα αναγκών που είναι απαραίτητες να καλυφθούν…Ανάγκες που αφορούν στην επιβίωσή μας ως οντότητες ,αλλά κι άλλες όπως αυτοεκτίμηση,κοινωνική αποδοχή ,ψυχαγωγία.Σήμερα θα αναφερθώ στη ανάγκη για επικοινωνία.

Προσπαθώντας να ορίσω την έννοια,μπλέχτηκα σε ένα λαβύρινθο σκέψεων.Αρχικά την περιέγραψα ως μία συνάφεια ανάμεσα σε άτομα…έπειτα ως μεταβίβαση μηνυμάτων ή απόψεων.Επιχείρησα να την αποδώσω σε συνδυασμό με την έννοια του διαλόγου,αλλά σκέφτηκα ότι πολλές φορές επικοινωνώ καλύτερα με τον μόλις 4 μηνών γιό μου,παρά με ανθρώπους που χρησιμοποιούν τις λέξεις καλύτερα,απ ό ότι ο Νταλί τα πινέλα του….Οπότε:

”Δύο μυαλά για να επικοινωνήσουν πρέπει να είναι το ίδιο άδεια ή το ίδιο γεμάτα” λέει ο Ε.Λεμπέσης…συμφωνώ…αλλά θα παραθέσω τις εξής διαβαθμίσεις…

Ξεχωρίζω τις έννοιες ”επικοινωνία” και συνεννόηση…μπορώ να καταλάβω αν ο σκύλος μου πεινάει ή θέλει παιχνίδια,αλλά δεν μπορώ να έχω την απαίτηση να αναλύσω μαζί του την κοινωνικοπολιτική κατάσταση των ημερών.

Ξεχωρίζω επίσης την επικοινωνία από τη συζήτηση.Πιστεύω πως οι περισσότεροι από εμάς κάνουν ένα μεγάλο λάθος όταν επιχειρούν ένα διάλογο.Ξεκινούν με την πεποίθηση ότι έχουν δίκιο.Έτσι κυριεύονται από το συναίσθημα της επιβολής της δικής τους άποψης,οπότε ουσιαστικά λειτουργούν ως δικηγόροι μπροστά σε σώμα ενόρκων… Καλλυμένοι από ένα έλυτρο αυτοπεποίθησης,παύουν να ακούν τις αντιπαραθέσεις και τον αντίλογο …τι το εποικοδομητικό υπάρχει σε αυτό;πώς γίνεσαι καλύτερος αν νομίζεις ότι είσαι τέλειος;

Πιστεύω οτι η επικοινωνία συνάδει με την τριβή…το να φτάνεις στο σημείο να γνωρίζεις τόσο καλά κάποιον,ώστε να καταλαβαίνεις με ένα βλέμμα τι σκέφτεται.Έρχεται έτσι η ικανοποίηση της αποδοχής,αλλά και την κατανόησης…Εδώ μπαίνει όμως ως απαράβατος κανόνας η διαπίστωση του Λεμπέση.

Παρατηρώ την κατάσταση στην χώρα μου.Διαβάζω blogs ,παρακολουθώ συζητήσεις,τηλεοπτικά πάνελ και συνειδητοποιώ πόσο σπουδαία είναι η έλλειψη αυτής της ”συνάφειας απόψεων” ή ”μεταβίβασης πληροφοριών” όπως προσπάθησα να ορίσω στην αρχή..και σκέφτομαι τα λόγια του Σεφέρη:”Η Ελλάδα, η χώρα των παράλληλων μονολόγων.”

Το βασικό ερώτημα στην επικοινωνία είναι: Το μήνυμα είναι στο πεδίο λήψης του παραλήπτη; Μπορεί να το λάβει;

 

 

Posted in Uncategorized | Leave a comment

To die for…..

IMG_1146Δύσκολα διαχειρίσιμες οι σημερινές μου σκέψεις….όχι ως προς το να τις επεξεργαστώ,αλλά ως προς να τις μοιραστώ….Ευαίσθητο θέμα κι εύκολα παρεξηγήσιμο….συνήθως αποφεύγεται ως θέμα συζήτησης κ μας φέρνει σε καταστάσεις που θα χαρακτήριζα ευπρεπώς αμήχανες,όταν καλούμαστε να αναφερθούμε σε αυτό…..η τόση μεγάλη περιγραφικά εισαγωγή,ίσως είναι ένας τρόπος απλά να καθυστερήσω ώστε να υπερνικήσω και το δικό μου δισταγμό…

Προσπαθώ να αναπτύξω το θέμα της αυτοκτονίας.

Πάντα θεωρούσα τον εκούσιο τερματισμό της ζωής ως την υπέρτατη πράξη δειλίας.Ο αυτόχειρας,ανίκανος να αντιμετωπίσει τα οποιοδήποτε ουσιαστικά ή υποκειμενικά προβλήματά του,επιλέγει την αποχώρηση…πετάει την πετσέτα κ κατεβαίνει από το ρινγκ βγαίνοντας οικειοθελώς νοκ αουτ….

Μήπως όμως κάνω λάθος;Ας προσπαθήσω να το θέσω υπό άλλη οπτική γωνία….

Ίσως αυτή η ”άνευ όρων” παράδοση να είναι μια μορφή ευθανασίας.Μια επιλογή για όσους είναι πραγματικά δυστυχισμένοι στην καθημερινότητά τους…για όσους το μαρτύριο είναι η επιβίωση.Πόσο κατακριτέα κρίνεται τότε;Μήπως μετατρέπεται σε δικαίωμα;….

Μπορεί όμως τα κίνητρά της να είναι τελείως διαφορετικά…πιο φαύλα και μοχθηρά….ϊσως η αυτοχειρία να είναι μια μορφή εκδίκησης…ένας τρόπος να καταδικάσει κάποιος στο ανελέητο κυνηγητό των Ερινύων όσους πιστεύει ότι αξίζουν να τιμωρηθούν….κι αυτομάτως οι ”εναπομείναντες” πλησίοντες του αυτοκτόνου καταδικάζονται σε προσωπικές τύψεις και κοινωνικό στιγματισμό…..

Είναι μεγάλη η σκιά του αυτοχειριασμού….κι αποτελεί σίγουρα ταμπού.Αναμφισβήτητα το θέμα επιδέχεται περαιτέρω ανάλυση και σχολιασμό….Είναι ιδιαίτερο ”έγκλημα” αφού θύτης και θύμα είναι ένα…αφού η τιμωρία του είναι αδιαπραγμάτευτη….

Θα κλείσω λοιπόν με μια δικιά μου απορία….Δεν επιλέγουμε το να έρθουμε στη ζωή….γιατί να επιλέγουμε το να φύγουμε από αυτή;

Posted in Uncategorized | Leave a comment

“Άτιτλο”

Ερχόμαστε σε αυτόν τον κόσμο βίωνοντας ένα σοκ…περνάμε από το απόλυτο σκοτάδι στο απότομο φως….Διανύουμε τη ζωή μας αντιμετωπίζοντας πολλά τέτοια οδυνηρά ξαφνιάσματα….γνωρίζοντας όμως ότι κάποια στιγμή όλα θα τελειώσουν…για άλλους ήσυχα για άλλους απότομα και τραγικά…Το ξέρουμε από νωρίς…Τίποτα δε ζει αίωνια….
Κι όμως συμπορευόμαστε ψάχνοντας την τέλεια δουλειά,τον ιδανικό σύντροφο,επιδιώκουμε την τελειότητα…Γιατί;
Όλα αυτά οφείλονται στη λήθη;Υπάρχει ένας αμυντικός μηχανισμός που μας προστατεύει από την απογοήτευση του τέλους;;;;;
Δίνουμε στα παιδιά μας ονόματα όπως Ζωή,Ελπίδα,Ευτυχία για να εξορκίσουμε το αναπόφευκτο;;;;
Θα μπορούσα να παρομοιάσω τη ζωή σα το χαμστερ μέσα στο κλουβί…τρέχει σε μια ατέρμονη ρόδα χώρις να οδηγείται πουθενά….
Κι όμως πριν κατηγορηθώ ως κυνική θα θελα να προσπαθήσω να δικαιολογήσω την διαρκή πάλη του ανθρωπου σε αυτόν τον φαύλο κύκλο
Έχουμε συνείδηση της θνητής μας φύσης….αλλά δεν την αποδεχόμαστε.Αποναρκωνόμαστε στο νεφέλωμα της καθημερινότητας,δημιουργώντας εμπόδια και προβληματισμούς,απλά και μόνο για να δικαιολογήσουμε την ύπαρξή μας….
Μερικές φορές έρχεται ένα τραγικό γεγονός που σηκώνει το πέπλο που έχουμε οι ίδιοι δημιουργήσει και αποκτούμε σαφή γνώση της καταστασής μας…αποδεχόμαστε την ασημαντότητα των πάντων…αλλά παροδικά…είναι μια προσωρινη αφύπνιση που διαρκεί εως ότου ένα νεό ταπεινό πρόβλημα βρεθεί μπροστά μας…
Από μικρούς μας μαθαίνουν να ζούμε υπεύθυνα…διαφωνώ…ο θάνατος απαιτεί υπευθυνότητα και σεβασμό….κι αν πραγματικά το αντιληφθούμε αυτό,μπορούμε να ανέβουμε στη ρόδα μας και να απολαύσουμε την “βόλτα”….

Posted in Uncategorized | Leave a comment