Αναπάντητο

Πίστευα πάντα οτι τα “θέλω μας” είναι αυτά που πρέπει να καθορίζουν τις πράξεις μας.Να μη μας περιορίζουν τα “πρέπει”.Να προσπαθούμε για τις επιθυμίες μας με κάθε κόστος

Είναι εύκολο να παροτρύνουμε κάποιον να προσπαθήσει για τα όνειρά του,έχει ήδη τα κίνητρα

Η δυσκολία τελικά βρίσκεται στα “δε θέλω”.Γιατί τι απαντάς και τι προτείνεις σε  κάποιον που σου λέει:”Δε θέλω να πεθάνω;”……

Posted in Uncategorized | Leave a comment

The anger games

Ρωτώντας κάποιον ποιό είναι το συναίσθημα που μπορείνα μεταμορφώσει γρηγορότερα έναν άνθρωπο οι περισσότεροι θα απαντούσαν “ο θυμός”.Δικαιολογημένα.Εν βρασμώ ψυχής γίνονται εγκλήματα.Πάνω σε μια “έκρηξη” οργής το άτομο μεταμορφώνεται σε ηφαίστειο,ξεσπώντας με πύρινα λόγια ή εχθρικές κινήσεις.

 Δε θέλω όμως να αναφερθώ στον θυμό που σε nanoseconds σε μετατρέπει από διαστακτικό επιστήμονα σε τερατώδη Hulk,αλλά για την οργή που υποβόσκει,που συσσωρεύεται αθόρυβα και συσσωματώνεται σε λαίλαπα.

 Ο καθένας από εμάς  συναντά καθημερινά πληθώρα προβλημάτων.Ορισμένοι επιλέγουν να τα αντιμετωπίσουν με οποιοδήποτε κόστος,πολλές φορές ατελέσφορα.Στην πρώτη αποτυχία συνήθως αυτοπαρηγορούμαστε,στη δεύτερη επιρρίπτουμε ευθύνες σε τυχαία γεγονότα,καταστάσεις,μαύρες γάτες και στον ανάδρομο Ερμή.Φτάνει έτσι μία στιγμή που μη δυνάμενοι να αποδεχθούμε την ανεπάρκειά μας κατηγορούμε τους γύρω μας.Αποδέκτες των αιτιάσεων μας είναι συνήθως οι οικείοι μας,οι συνάνθρωποί μας αλλά σε ιδιάζουσες καταστάσεις,στοχοποιοούμε αλλόθρησκους,αλλόφυλλους,αλλόγλωσσους.

 Ένας συμφυρμός λοιπόν όλων των παραπάνω και της ανάγκης των ατόμων να αποκτήσουν οντότητα,μεταμορφώνει αδρανείς πολίτες σε ευκόλως στρατεύσιμα υποχείρια,έρμαια επίβουλων θηρευτών.

 Βασιζόμενη σε αυτές τις σκέψεις μου,θεωρώ το θυμό υποβολιμαίο φόβο.Φόβο που στην ιδέα μιας επικείμενης απειλής μας ωθεί σε αναίτιες αμυντικές επιθέσεις.

Σε αυτό το σημείο,έχω την πεποίθηση πως μια λύση για την αντιμετώπιση του “εκτός εαυτού” μας,είναι η αυτοκριτική.Η ανιδιοτελής αυτοκριτική που οδηγεί στην ρεαλιστική αυτογνωσία.Ο άνθρωπος που έχει γνώση των ικανοτήτων κ των ιδιοτήτων του δεν έχει την ανάγκη να πολεμά “ανεμόμυλους”.

Posted in Uncategorized | Leave a comment

Five fingers

Η όραση είναι η αίσθηση που την παραπλανεί η λήθη…κλείνεις μάτια κυριολεκτικά κ μεταφορικά σε ό,τι θες να αποφύγεις.Κοιτάς αλλού,σβήνεις εικόνες,σβήνεις αναμνήσεις κ μαζί τους συναισθήματαΗ όσφρηση είναι η αίσθηση που ξυπνά τη μνήμη.Οι αναμνήσεις αφυπνίζουν συναισθήματα.Τα συναισθήματα ενεργοποιούν σκέψεις και οι σκέψεις δράσεις…

Η γεύση είναι παροδική.Δεν έχει διάρκεια,σου αφήνει μόνο την αδημονία να ξαναγευτείς κάτι απολαυστικό.Κάτι που ουςιαςτικά ξέχασες,απλά θυμάσαι μια ιδέα..γλυκό,πικρό,άνοστο..

Η αφή είναι επαφή.Αντίδραση νευρώνων κ κυττάρων που πυροδοτούν μια αλυσιδωτή αντίδραση που καταλήγει στον εγκέφαλο.Μια μνήμη που χάνεται με την απομάκρυνση…

Η ακοή είναι αέρας.Είναι Μουσική.Είναι τα λόγια που ποτέ δεν ξεχνάς…Είναι οι σκέψεις που προσπαθείς να αφουγκραςτείς μέσα στο κεφάλι σου.

Κι όλες μαζί,σα τα πέντε δάχτυλα ενός χεριού,παίζουν στα πλήκτρα του μυαλού σου,συνθέτοντας τη μνήμη,τον φύλακα του νου…

Posted in Uncategorized | Leave a comment

Περι τυφλότητος

Χρησιμοποιώ τα μάτια μου για να βλέπω,να παρατηρώ,να απολαμβάνω την ομορφιά των χρωμάτων,των σχημάτων,των αντικειμένων γύρω μου…Επιλέγω να τα κλείσω ερμητικά όταν θέλω να αποφύγω την αποτύπωση μιας αποκρουστικής εικόνας στη μνήμη μου,τα σφραγίζω αντανακλαστικά όταν πονάω,χαμηλώνω σιγά τα βλέφαρα κατά την αναπόληση μιας στιγμής…
Κι όμως πολλές φορές ενώ τα κρατάμε ορθάνοιχτα,είμαστε ανύμποροι να δούμε την αλήθεια μπροστά μας
Δεν είναι τυχαίο ότι τα μάτια έχουν χαρακτηριστεί ως καθρέφτης της ψυχής.Πιστεύω πως δύσκολα μπορεί κάποιος να κρύψει την έκπληξη,τον φόβο,τον πανικό,τη χαρά μέσα σε αυτά…Το κλάμα πολλές φορές είναι η πρώτη ακούσια αντίδρασή μας σε κάτι δυσάρεστο ή ευχάριστο…Είναι οι οδηγοί της φαντασίας μας κατά την ανάγνωση ενός βιβλίου,καθώς οι λέξεις ρέουν από τα μάτια προς τον εγκέφαλο…είναι ακόμα οι προάγγελοι του έρωτα όπως αναφέρεται κ στο γνωστό τραγούδι..”από τα μάτια πιάνεται”…
Παρ όλα αυτά πολλές φορές αρνούμαστε αυτή την αφθονη προσφορά των υπηρεσιών αυτών κι επιλέγουμε να εθελοτυφλούμε.Αρνούμαστε να δούμε τα όσα αληθή συμβαίνουν μπροστά μας,αποποιούμενοι έτσι τις ευθύνες της αλήθειας.Είμαστε τυφλοί μπροστά σε αδυναμίες,σε αγαπημένα πρόσωπα,σε συναισθήματα..Και η τύφλωση αυτή ενώ είναι από μόνη της σφάλμα,μας οδηγεί σε άκριτες αποφάσεις,σε λάθος συμπεράσματα,σε εσφαλμένες κρίσεις.
Αυτός ο σκοτισμός της κρίσης είναι μια από της αιτίες του σκοταδισμού στην εποχή μας.Επιρρίπτουμε ευθύνες σε έννοιες όπως “το σύστημα”,” η πολιτική”,”τα διαπλεκόμενα” γιατί είναι πολύ ευκολότερο από την παραδοχή της δικής μας συμμετοχής σε αυτό.Εμείς φταίμε για την έλλειψη παιδείας που δε την ψάχνουμε πρώτα μέσα μας.Εμείς φταίμε για την απουσία ευγένειας γιατί είμαστε θρυαλλίδες θυμού,εντυπώνοντας τα δικά μας ελαττώματα σε άλλους.Εμείς φταίμε για την “κρίση” γιατί δεν έχουμε την κριτική ικανότητα να αντιληφθούμε τους πραγματικούς ενόχους.
Είναι αξιοσημείωτο πόσο πρόθυμοι είμαστε να κοιτάξουμε μέσα από την κλειδαρότρυπα της αδιακρισίας στις ζωές των διπλανών μας ,ώςτε να τους κρίνουμε για πράγματα που δε μας αφορούν,από το να δούμε ρεαλιστικά την απόρροια των δικών μας αντιδράσεων…
Είναι η εθελοτυφλία μια μορφή προσωπικής κάθαρσης.Αφήνουμε τις νεφέλες να εμποδίζουν την ορατότητα φοβούμενη την πτώση από την Νεφελοκοκκυγία μας.Την διατάραξη της ησυχίας μας,την αμφισβήτιση των αποφάσεών μας..Έτσι γινόμαστε θύματα νεποτισμού αλλά και χειραγώγησης.
Ο πατέρας της γιαγιάς μου ήταν τυφλός.Έζησε πολλά χρόνια στο σκοτάδι.Η κρίση του όμως ήταν διαυγής.
Ίσως ο καιρός της κρίσης επέλθει όταν αρχίσουμε να βλεπουμε καλύτερα.
Οψόμεθα…

Posted in Uncategorized | Leave a comment

What about the price tag?

tampeles

Παρατηρούσα έναν πίνακα ενός απο τους αγαπημένους μου ζωγράφους χωρίς όμως να γνωρίζω οτι ήταν δημιουργημα του…το εργο δεν μου αρεσε καθολου,η πρωτη μου εκτίμηση το χαρακτήρισε προχειροδουλειά…οταν ομως αντιλήφθηκα τον καλλιτέχνη,μεσα μου κάτι αλλαξε…προσπαθησα να δικαιολογήσω την τεχνοτροπια,να αποδωσω ερμηνειες που δεν ειχα φανταστει ,να ερθω ουσιαστικα σε ριξη με την πρωτη μου αισθηση….παλευοντας λοιπον απο τη μια με το γουστο μου κ απο την αλλη με τη λατρεια μου στον συγκεκριμενο ζωγραφο,αναρωτηθηκα;;;;

Τι μετραει περισσοτερο;το εργο ή ο καλλιτεχνης;κ το γενικευω….ποση αξια δινει σε ενα αντικειμενο η ταμπελα που κρεμεται πανω του…κ πλατιαζω ακομα περισσοτερο…πόση αξια αποκτα ενας ανθρωπος βαση του τιτλου που του προσδιδεται;;;(επαγγελματικος,κοινωνικος,ονομαστικος…)

Κατεληξα αρχικα στο συμπερασμα οτι ο πινακας δεν μου αρεσει…δεν βρηκα την παραμικρη δικαιολογια για το αντιθετο…αυτο βεβαια δεν αναιρει το γεγονος οτι εξακολουθω να θαυμαζω τον πλαστη του….Η τεχνη εξαλλου ειναι κατι το υποκειμενικο….

Τι συμβαινει ομως με τα αντικειμενα κ την υπεραξια που τους προσδιδουμε;;;;Οσο μεγαλυτερο το κοστος ενος προιοντος,τοσο περισσοτερο επιβεβαιωνεται η ματαιοδοξια μας;;;;ενα ρολοι,μας προσφερει κι αλλο χρονο,πιο ποιοτικο αν η τιμη του εχει ενα μηδενικο παραπανω;;;;

Εχετε σκεφτει ποτε την επιδραση που εχει στην ψυχοσυνθεση μας ενα τοσο δα ταμπελακι;;;;φοραμε ενα ” επωνυμο” ρουχο κ αυτοματως καλυπτονται ολες μας οι αναγκες;

Αισθανομαστε πιο δυναμικοι,πιο σιγουροι,ισως κ ανωτεροι…εναβρυνόμαστε  για τους μανδυες μας,υποδηλώνοντας ετσι την επίπλαστη ταυτοτητα μας.

Αν κρινουμε κατι μονο απο το “ταμπελακι” κ βασιζομαστε σε αυτο,ποσο ευκολα μπορουμε να εξαπατηθουμε απο μια “μαιμου”;;;;

Ζουμε σε μια εποχη που τα παντα κρινονται απο το φαινεσθαι…Η ουσια χανεται σε τιτλους κ φιρμες κ δυστυχως οχι μονο στα υλικα αγαθα…εχουμε μαθει να δινουμε τιτλους κ σε ανθρωπους….

Εχουμε φτασει σε ενα σημειο οπου το επαγγελμα του καθενος καθοριζει κ το ποιον του.Εξισωνουμε την οικονομικη κατασταση με την πνευματικοτητα,τον τίτλο σπουδών με την μόρφωση.Ειναι κριτήριο πλέον για τον ιδανικό σύντροφο το “τι δουλειά κάνει” ή ακόμα χειρότερα το ” πόσα λεφτά βγάζει”.Συνεπάγεται όμως η υλιστική νοοτροπία την επιδαψίλευση συναισθημάτων;;;;Σίγουρα όχι.Κανένα ακήρατο συναίσθημα δε θα μπορούσε να προέλθει από μια σύμβαση.Κι όταν κάνεις συμβάσεις στις επιλογές σου,ακολουθώντας πάντα τους τίτλους κινδυνεύεις να ζεις μια διαρκη προθηκολειχία.

Ποίος είναι τότε η μαιμού;

Posted in Uncategorized | Leave a comment

Μεταλλάξεις

Δεν θα αναφερθω στα χελωνονιντζακια, ουτε σε υπερήρωες που απέκτησαν τις δυνάμεις τους από το τσίμπημα ενος εντόμου..Αυτά ίσως κ να ήταν ποιό φυσιολογικά από τις μεταλλαξεις που υφίσταται ένα άτομο απέναντι σε καταστάσεις,άτομα και πεποιθήσεις…
Είναι άραγε εύλογη η απορία μου;Παρατηρώ καθημερινά γύρω μου την αγάπη να γίνεται μίσος,το πάθος αηδία,ο φίλος εχθρός…Βλέπω πολιτικούς να αλλάζουν στρατόπεδα εκ διαμέτρου αντίθετα από αυτά που υποστήριζαν πριν,βλέπω το άσπρο να γίνεται μαύρο χωρίς να μεσολαβήσει καν το γκρι…
Όμως δεν μόνο οι αλλαγές που εντυπωσιάζουν…πιο αξιοσημείωτη είναι η άκριτη αποδοχή τους…
Είναι άραγε μέρος ενός ομοιοστατικού προστατευτικού μηχανισμού της ανθρωπίνης φύσης;Να ξεχνά κάθε προηγούμενο συναίσθημα,κάθε παλαιότερη σκέψη,κάθε πρωην ιδεολογία προκειμένου να αποδεχτεί αλώβητα κάθε νέα κατάσταση;;
Τι γίνεται όμως όταν είμαστε οι ίδιοι δημιουργοί αυτής της αλλαγής.Οι σκέψεις μας ελέγχουν τα συναισθήματά μας ή το αντίθετο.Ένα συναίσθημα ορίζει μια σκέψη…
Πολλοί πιστεύουν οτι η συμπεριφορά μας απέναντι σε πρόσωπα παρομοιάζεται με την στάση μας απέναντι σε καθρέφτη.Όταν κάποιος είναι ευγενικός,θετικός ως προς εμάς.δρούμε αντίστοιχα…Αν ο συνομιλητής μας μιλάει έντονα κ εχθρικά θα ανταποδώςουμε υψώνοντας το τόνο της φωνής μας.Απόλυτα δεκτό και κατανοητό εν μέρει…Η απορία μου έγκειται στο τι συμβαίνει αν αλλάξει απότομα(ή ακόμα και σταδιακά)η υπάρχουσα κατάσταση…φαντάζει τουλάχιστον γελοίο στο παράδειγμα που παρέθεσα πριν να συνεχισουμε τον προηγούμενο έντονο διαξιφισμό μιλώντας σιγανά κ ευγενικά…
Βέβαια η αλλαγή αυτή δε θα προκαλεί τόσο εντύπωση αν διαδραματιστεί σε πιο αργούς ρυθμούς…δεν αντιλαμβανόμαστε τον εαυτό μας να γερνά…συμβαίνει μέρα με τη μέρα χωρίς να μας ξαφνιάζει
Μιλάμε όμως για διαφορές στη συμπεριφορά.Αυτές μπορεί να ορίζονται από την προσπάθεια που πρέπει να καταβάλλουμε για να διατηρήσουμε μια σχέση.Πολλές φορές είναι απόρροια μιας σκληρής αυτοκριτικής.Αλλά πόσοι από εμάς έχουν το σθένος να παραδεχτούν ότι έσφαλλαν;Sorry seems to be the hardest word όπως μου θύμισε ένας δικός μου άνθρωπος σήμερα…οι περισσότεροι ακολουθούμε το δρόμο με τη μικρότερη αντίσταση…
Ο βαθμός της αυτογνωσίας μας καθορίζει το ποιοι πραγματικά είμαστε.Η εικόνα μας απέναντι σε πρόσωπα και καταστάσεις είναι αυθεντική όταν γνωρίζουμε τα γιατί,όταν έχουμε αναρωτηθεί όλα τα ίσως και όταν έχουμε ξεπεράσει όλες τις ανασφάλειες.Διαφορετικά είμαστε πλαστές εκδοχές του εαυτού μας

Posted in Uncategorized | 1 Comment

Hold Me

Hold Me

Image | Posted on by | Leave a comment