Οταν ο Αρονοφσκι συναντησε τον Τσαικοφσκι….

Δεν μπορω να ειμαι τελειως αντικειμενικη,αφου ο Αρονοφσκι ειναι ενας απο τους αγαπημενους μου δημιουργους.Λατρευω τον τροπο που μεταχειριζεται τους ηρωες του…τους εξωθει,τους επαινει και στο τελος τους αποκαθηλωνει κανοντας και τους θεατες να βιωνουν αυτη την κλιμακωση.Ετσι και στο Black Swan η τελειοτητα της πρωταγωνιστριας γινεται ταυτοχρονα και Νεμεσις της σε εναν φαυλο κυκλο που οδηγει στη σχιζοφρενεια.Καθε του ταινια πραγματευεται διαφορετικη εμμονη,που προσεγγιζει με ξεχωριστο τροπο τον καθε κυριο χαρακτηρα.Παιζει με το μυαλο και τα συναισθηματα του θεατη,τον παρασυρει σε ενα λαβυρινθο σκεψεων και προβληματισμου.Ετσι κι εδω,βγαινοντας απο την αιθουσα δεν ξερεις αν μισεις ή λατρευεις την ταινια…το αντιλαμβανεσαι αργοτερα οταν την ξανασκεφτεις,τη συζητησεις ή απλα αν την ακουσεις…Αυτο εξαλλου δεν ειναι και η δυναμη του κινηματογραφου ως τεχνη?

About thinking is an option....

Her skin is white cloth, and she's all sewn apart and she has many colored pins sticking out of her heart.But she knows she has a curse on her, a curse she cannot win. For if someone gets too close to her, the pins stick farther in.
This entry was posted in Uncategorized. Bookmark the permalink.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s