“Το Άρωμα” των αναμνήσεων…

Βλέποντας τα ”Άρωμα” του Tom Tykver το 2006,ένιωσα πως ο σκηνοθέτης είχε εισβάλλει στη φαντασία μου και είχε κλέψει τις εικόνες που μου είχαν δημιουργηθεί διαβάζοντας το ομώνυμο βιβλίο του Patrick Suskind…ποτέ ξανά ταινία δεν απέδωσε με τόσα λεπτομέρεια,αυτό που η ανάγνωση μου είχε προκαλέσει…Ο πρωταγωνιστής ήταν ακριβώς όπως ο Jean-Baptiste Grenouille του μυαλού μου…οι σκηνές,κομμάτια της μυθοπλασίας μου…η μόνη διαφορά ήταν στην αίσθηση…στη αίσθηση που σου αφήνει μια στιγμή,ένα δέκατο του δευτερολέπτου.Η συγκίνηση που μου προκάλεσε το βιβλίο,δεν εμφανίστηκε κατά τη διάρκεια της ταινίας…Θυμήθηκα αυτό το γεγονός και μου προκλήθηκαν οι εξής σκέψεις…

Ο Jean-Baptiste Grenouille προσπαθούσε να κλείσει σε ένα βάζο το άρωμα που κυρίευε τις αισθήσεις του και καθοδηγούσε τα ζωώδη ένστικτά του…εγώ θα ήθελα να έχω την ικανότητα να κλείσω σε ένα βαζάκι το συναίσθημα που σου χαρίζει μία και μόνο στιγμή…εκείνο το ρίγος στην πλάτη που νιώθεις για δευτερόλεπτα όταν βιώνεις κάτι προσωπικά ξεχωριστό.Να μπορούσα να ανοίξω το καπάκι και να θυμηθώ τις χημικές αντιδράσεις που μου είχαν δημιουργηθεί.Γιατί ο χρόνος σκοτώνει τα πάντα.Τον πόνο,την λύπη,τη χαρά,το πάθος κι εγώ θέλω να μπορώ να επαναφέρω,ως μια μορφή κρυογενετικής,κάθε νεκρή ανάμνηση…….

 

About thinking is an option....

Her skin is white cloth, and she's all sewn apart and she has many colored pins sticking out of her heart.But she knows she has a curse on her, a curse she cannot win. For if someone gets too close to her, the pins stick farther in.
This entry was posted in Uncategorized. Bookmark the permalink.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s