Πλάθοντας την αρετή…..

Προσπαθώντας να γράψω ένα άρθρο για την υποκρισία,σκέφτηκα να ξεκινήσω με μία περιγραφή του τι είναι ο υποκριτής,πέρα από τον σαφή ορισμό ενός λεξικού……το αποτέλεσμα άκαρπο μιας και κατέληξα σε ένα ερώτημα:και ποιός δεν είναι τελικά υποκριτής;……
Όλοι μας λίγο πολύ έχουμε προσποιηθεί αισθήματα που δεν έχουμε,είτε σε διαπροσωπικό επίπεδο,είτε σε κοινωνικό….έτσι λοιπόν δε θα αναλωθώ ως προς τις διαβαθμίσεις αυτής της πλαστής μας συμπεριφοράς αλλά ως προς τα κίνητρα και τις αιτίες που μας οδηγούν σε αυτή….
Θεωρώ λοιπόν την υποκρισία όπλο που δε διστάζουμε να χρησιμοποιήσουμε για να επιτύχουμε τους σκοπούς μας(ευγενείς ή όχι),αλλά και που ενιστάμεθα έντονα κάθε φορά που το βρίσκουμε απέναντί μας….
Το να είναι ανειλικρινής κάποιος ως προς τα συναισθήματά του,εκ πρώτης σκέψης φαντάζει αντίθετο στη φύση του….πώς είναι δυνατό να ψευδόμαστε απέναντι στα ένστικτα και στα θέλω μας….ένας πιο αναλυτικός στοχασμός όμως φέρνει στην επιφάνεια κίνητρα πιο ουσιώδη….υποκρινόμαστε σε μια σχέση(ερωτική,επαγγελματική,φιλική) γιατί μέσω αυτής μπορούμε να ανέλθουμε οικονομικά,κοινωνικά,στη σταδιοδρομία μας…..άρα η υποκρισία είναι ίδια,τα κίνητρα είναι αυτά που πρέπει να ταξινομήσουμε….στερούμαστε κάτι υποκρινόμενοι,αλλά καρπωνόμαστε κάτι που ίσως θέλουμε περισσότερο…..
Μπορούμε λοιπόν να προσποιούμαστε κατά βούληση,φορώντας προσωπεία;Θεωρώ πως όχι….ένα πρόσωπο είναι ευκίνητο,ενώ μια μάσκα όχι….ένας υποκριτής που έχει μάθει να ελίσσεται μέσω τις ανειλικρίνειάς του είναι ποτισμένος με αυτή σε κάθε πτυχή της πραγματικότητάς του…..
Ίσως πάλι η ικανότητα αυτή να είναι παρεξηγημένη…..να είναι απλά ένας τρόπος όχι να καλύψουμε το κακό ή τις υστερόβουλες προθέσεις μας,αλλά την κενότητά μας….μια ασπίδα προστασίας,φοβούμενοι να εκδηλώσουμε την αδυναμία,τον φόβο,τον πόνο μας….
Συμπερασματικά λοιπόν ο άνθρωπος ως ον που κυριεύεται από τα ένστικτα κ τις ορμές του είναι διατεθειμένος να υποπέσει στην ψεύτικη αρετή της υποκρισίας….τι γίνεται όμως όταν γίνει αποδέκτης αυτής;Πώς διαχειριζόμαστε το γεγονός να πέσουμε θύματα μιας τέτοιας “απάτης”;Αντιδρούμε έντονα εκφράζοντας εναργώς την δυσαρέσκειά μας…δεν σκεφτόμαστε τα κίνητρα του “θύτη”,μόνο το αποτέλεσμα της ενέργειάς του.Το αίσθημα προδοσίας που μας προκαλεί…..
Άρα καταλήγω στο ότι είμαστε υποκριτές απέναντι στην υποκρισία….μπορούμε να την υιοθετήσουμε για το συμφέρον μας και να την αφορίσουμε όταν βρεθούμε αντιμέτωποί της…
Είμαστε υποκριτές απέναντι στα σχήματα της ζωής….και είναι στη φύση μας να είμαστε φυγόπονοι….η ειλικρίνεια και οι συνέπειές της είναι επώδυνες…..είναι λοιπόν μεμπτό να προσποιούμαστε εν γνώση μας;
Τα ζώα αγνοούν την προσποιήση….μήπως τελικά η επιρρέπειά μας σε αυτή είναι απόρροια της δύναμής του νού μας;
Κλείνω με μια ρήση του Λα Ροσφουκό :
“Αποκτήσαμε τη συνήθεια να υποκρινόμαστε μπροστά στους άλλους σε τέτοιο βαθμό ώστε στο τέλος ν’ αρχίζουμε να υποκρινόμαστε μπροστά στον εαυτό μας”

About thinking is an option....

Her skin is white cloth, and she's all sewn apart and she has many colored pins sticking out of her heart.But she knows she has a curse on her, a curse she cannot win. For if someone gets too close to her, the pins stick farther in.
This entry was posted in Uncategorized. Bookmark the permalink.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s