Απορίες…

Η αξία ενός ανθρώπου είναι αντικειμενική ή καθορίζεται από την εικόνα του στα δικά μας μάτια;Εκθειάζουμε και αποκαθηλώνουμε κάποιον ανάλογα με τα επίπεδα του εγωισμού μας;Από το τι αντίκτυπο έχει πάνω μας;

Κρίνουμε ρεαλιστικά ή τυφλωνόμαστε από τη ιδιοτέλειά μας.Αποδεχόμαστε μόνο όσους είναι προβολή του εαυτού μας;

Με βάση ποια αληθινά κριτήρια ψηφίζουμε,θαυμάζουμε έναν καλλιτέχνη,ερωτευόμαστε;

Με ποια κίνητρα απορρίπτουμε,εχθρευόμαστε,αποστρεφόμαστε άτομα και κατ’επέκταση ιδέες;

Όλα πηγάζουν τελικά από το εγγενές ένστικτο της αγάπης για τον εαυτό μας.Κι αν η ιδέα που έχουμε για το ποιοί είμαστε είναι λανθασμένη,σε τι αδιέξοδα μας οδηγεί;

Σε κάθε πτυχή της καθημερινότητας μας.Πέφτουμε στην παγίδα της έπαρσης με την ίδια ευκολία που πέφτουμε στο έρεβος της ανασφάλειας…

Κι αν δεν μπορούμε να κρίνουμε αντικειμενικά τότε τι είναι αληθινό;

About thinking is an option....

Her skin is white cloth, and she's all sewn apart and she has many colored pins sticking out of her heart.But she knows she has a curse on her, a curse she cannot win. For if someone gets too close to her, the pins stick farther in.
This entry was posted in Uncategorized. Bookmark the permalink.

2 Responses to Απορίες…

  1. STELLAN says:

    Λοιπον.
    Η αξια του ανθρωπου ειναι υποκειμενικη φυσικα.Ο καθενας κοστολογειται απο τον αλλον κατα το δοκουν με γνωμονα την προσωπικη προτεραιοτητα που δινει στην κλιμακα αξιων του.

    Για να καταλαβουμε αν κρινουμε καποιον ρεαλιστικα πρεπει να ορισεις τον τροπο που αντιλαμβανεσαι “ρεαλιστικο”.
    Το ρεαλιστικο ειναι παλι υποκειμενικο και παντα εχουμε την ταση να κρινουμε και να δινουμε χωρο στους ομοιδεατες μας.Παντα ο ομοσταυλος σε οποιοδηποτε χωρο χαιρει απο μεριας μας μεγαλυτερης αποδοχης,λιγοτερης αμφισβητησης και γενικα αποδοχης με τασης εθελοτυφλιας σε πολλα θεματα.

    Ψηφιζουμε ο καθενας με οδηγο της φοβιες του,τα συμφεροντα του,τις εμμονες του και γενικα οτι τον απασχολει στον μικροκοσμο του {δυστυχως}.

    “Όλα πηγάζουν τελικά από το εγγενές ένστικτο της αγάπης για τον εαυτό μας.Κι αν η ιδέα που έχουμε για το ποιοί είμαστε είναι λανθασμένη,σε τι αδιέξοδα μας οδηγεί;”

    Η αυτοκριτικη που θα οδηγησει εναν ανθρωπο στην αυτογνωσια ειναι ενα προτερημα που αν το εχεις δεν συνεπαγεται ολα τα υπολοιπα.Ο κατεχων αυτογνωσια διαθετει και ελαχιστο εγωισμο για να ειναι δικαιος κριτης.Αυτο προυποθετει ενα μυαλο αλλου επιπεδου το οποιο θεωρω δυσκολα σε παραθετει σε ανθρωπο που βαυκαλιζεται και αυτοπαραμυθιαζεται.Αυτο ειναι αμυντικος μηχανισμος για τους αδυναμους ανθρωπους.

    “Τι ειναι αντικειμενικο?”

    ΤΙΠΟΤΑ τουλαχιστων σε αυτο τον τομεα.
    Ποιος ανθρωπος θεωρει οτι μπορει και ειναι αντικειμενικα δικαιος κριτης του εαυτου του?Εχω την εντυπωση οτι ” αληθινο” ειναι εξ ορισμου αυτο που θελει να πιστευει ο καθενας.Εννοιες οπως αληθεια-ψεμα,δικαιο-αδικο,σωστο-λαθος ειναι εννοιες που ο καθενας τις αντιλαμβανεται οπως τον συμφερει.Ετσι κι αλλιως ειναι κατασκευασματα του ανθρωπου που αλλαζουν αναλογα με τις καταστασεις που εξυπηρετουν ενιοτε.
    Αυτα.

    • Έχω τονίσει την αξία της αυτοκριτικής αρκετές φορές.Προσωπικά την θεωρώ ως τη μέγιστη αρετή…Ακόμα όμως κ το αποτέλεσμά της,η αυτογνωσία,δεν σημαίνει ότι καθορίζει τις επιλογές μας.
      Απλά τις απενοχοποιεί…επιλέγουμε να εθελοτυφλούμε ενίοτε…
      Ίσως λοιπόν ο ρεαλισμός του καθενός να είναι το δικό του προσωπικό παραμύθι…
      Το τι θέλει κάποιος να πιστέψει,να αποδεχθεί,να αρνηθεί…όλα στη σφαίρα των προσωπικών του επιθυμιών…

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s