Αποκαθήλωσις…..

Εδώ και λίγες μέρες στροβιλλίζει στο μυαλό μου η ιδέα να γράψω ένα άρθρο για την αποκαθήλωση.Αρχικά θεώρησα οτι είναι ενδιαφέρον θέμα,πολυδιάστατο,με προεκτάσεις που αφορούν σε διαφορετικές πτυχές της ανθρώπινης φύσης….
Με μια δεύτερη ματιά όμως κ έχοντας βάλει σε μια ροή τις σκέψεις μου,συνειδητοποίησα οτι το θέμα έχει χάσει την αρχική του αίγλη…το σκέφτηκα,το διαχειρίστηκα…το απομυθοποίησα…..
Αλλά…..αυτό ακριβώς δεν είναι που θέλω να σχολιάσω….;;;;!!!!!
Κάθε νέα πρόκληση,φαντάζει ξεχωριστή,ιδιαίτερη…η πορεία προς την κατάκτησή της,από την αρχική σκέψη ως την πρώτη προσπάθεια προσέγγισης διεγείρει τις αισθήσεις μας,οξύνει κάθε μας νοητική αντίδραση…είναι ίσως ένα είδος οργασμού,όλη αυτή η εγρήγορση συναισθημάτων απέναντι σε ένα συγκεκριμένο στόχο,που απόρροιά τους είναι να καταλήξουν σε μια κορύφωση με την επίτευξή του….
Αλλά μετά;;;;μετά την κυρίευση έρχεται η αμφισβήτιση…πλέον ο στόχος χάνει την ιδιαιτερότητά του,τη γοητεία του και υποβιβάζεται σε δραστηριότητα δεύτερης κατηγορίας….
Φυσιολογικό.Κάθε τι άγνωστο περιβάλλεται από ένα πέπλο μυστηρίου που εμείς οι ίδιοι δημιουργούμε.Η αποκάλυψη,όσο ρηξικέλευθη κ αν είναι,προοιμιάζει κ ένα τέλος.Το τέλος του πάθους μας γι αυτην.Το πλέον γνωστό κ κεκτημένο χάνει την ιδιότητα του ως εμπύρευμα κ ξεθυμαίνει εως ότου ξεχαστεί εντελως…..
Το δέχομαι.
Τι γίνεται όμως σε οτι αφορά στην απαξίωση ιδεών που δεν μπορούμε να καταλάβουμε;;;;και με την έννοια της κατάκτησης κ με αυτή της κατανόησης….
Είναι ένα μέσο άμυνας ή κ προστασίας;Αρνούμαστε μια κατάσταση,διότι είμαστε ανίσχυροι να ταχθούμε απέναντί της.Την απαξιώνουμε γιατί δε θέλουμε να παραδεχτούμε τη δειλία που φέρει ο φόβος της απόρριψης,της απογοήτευσης.Αρνούμαστε να είμαστε ειλικρινείς ακόμα κ στον ίδιο μας τον εαυτό,φοβούμενοι να παραδεχτούμε την ανικανότητά μας….παραμυθιαζόμαστε.
Γεννάται έτσι η απορία:
Τι είναι προτιμότερο:να εξαναγκαζόμαστε σε μια εγκεφαλική αιμωδία αρνούμενοι να υποστούμε οποιαδήποτε ήττα…ή να ορμάμε ανενδοίαστοι στο να καταρρίπτουμε οτιδήποτε μας εξιτάρει με τον κίνδυνο να βρεθούμε κάποια στιγμή άδειοι από ερεθίσματα;;;

Advertisements

About thinking is an option....

Her skin is white cloth, and she's all sewn apart and she has many colored pins sticking out of her heart.But she knows she has a curse on her, a curse she cannot win. For if someone gets too close to her, the pins stick farther in.
This entry was posted in Uncategorized. Bookmark the permalink.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s