Αποκαθήλωσις…..

Εδώ και λίγες μέρες στροβιλλίζει στο μυαλό μου η ιδέα να γράψω ένα άρθρο για την αποκαθήλωση.Αρχικά θεώρησα οτι είναι ενδιαφέρον θέμα,πολυδιάστατο,με προεκτάσεις που αφορούν σε διαφορετικές πτυχές της ανθρώπινης φύσης….
Με μια δεύτερη ματιά όμως κ έχοντας βάλει σε μια ροή τις σκέψεις μου,συνειδητοποίησα οτι το θέμα έχει χάσει την αρχική του αίγλη…το σκέφτηκα,το διαχειρίστηκα…το απομυθοποίησα…..
Αλλά…..αυτό ακριβώς δεν είναι που θέλω να σχολιάσω….;;;;!!!!!
Κάθε νέα πρόκληση,φαντάζει ξεχωριστή,ιδιαίτερη…η πορεία προς την κατάκτησή της,από την αρχική σκέψη ως την πρώτη προσπάθεια προσέγγισης διεγείρει τις αισθήσεις μας,οξύνει κάθε μας νοητική αντίδραση…είναι ίσως ένα είδος οργασμού,όλη αυτή η εγρήγορση συναισθημάτων απέναντι σε ένα συγκεκριμένο στόχο,που απόρροιά τους είναι να καταλήξουν σε μια κορύφωση με την επίτευξή του….
Αλλά μετά;;;;μετά την κυρίευση έρχεται η αμφισβήτιση…πλέον ο στόχος χάνει την ιδιαιτερότητά του,τη γοητεία του και υποβιβάζεται σε δραστηριότητα δεύτερης κατηγορίας….
Φυσιολογικό.Κάθε τι άγνωστο περιβάλλεται από ένα πέπλο μυστηρίου που εμείς οι ίδιοι δημιουργούμε.Η αποκάλυψη,όσο ρηξικέλευθη κ αν είναι,προοιμιάζει κ ένα τέλος.Το τέλος του πάθους μας γι αυτην.Το πλέον γνωστό κ κεκτημένο χάνει την ιδιότητα του ως εμπύρευμα κ ξεθυμαίνει εως ότου ξεχαστεί εντελως…..
Το δέχομαι.
Τι γίνεται όμως σε οτι αφορά στην απαξίωση ιδεών που δεν μπορούμε να καταλάβουμε;;;;και με την έννοια της κατάκτησης κ με αυτή της κατανόησης….
Είναι ένα μέσο άμυνας ή κ προστασίας;Αρνούμαστε μια κατάσταση,διότι είμαστε ανίσχυροι να ταχθούμε απέναντί της.Την απαξιώνουμε γιατί δε θέλουμε να παραδεχτούμε τη δειλία που φέρει ο φόβος της απόρριψης,της απογοήτευσης.Αρνούμαστε να είμαστε ειλικρινείς ακόμα κ στον ίδιο μας τον εαυτό,φοβούμενοι να παραδεχτούμε την ανικανότητά μας….παραμυθιαζόμαστε.
Γεννάται έτσι η απορία:
Τι είναι προτιμότερο:να εξαναγκαζόμαστε σε μια εγκεφαλική αιμωδία αρνούμενοι να υποστούμε οποιαδήποτε ήττα…ή να ορμάμε ανενδοίαστοι στο να καταρρίπτουμε οτιδήποτε μας εξιτάρει με τον κίνδυνο να βρεθούμε κάποια στιγμή άδειοι από ερεθίσματα;;;

About thinking is an option....

Her skin is white cloth, and she's all sewn apart and she has many colored pins sticking out of her heart.But she knows she has a curse on her, a curse she cannot win. For if someone gets too close to her, the pins stick farther in.
This entry was posted in Uncategorized. Bookmark the permalink.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s